Chief Seattle“We did not weave the web of life; we are merely a strand in it. Whatever we do to the web, we do to ourselves.”

          ~ Chief Seattle

Onderlinge afhankelijkheid (interdependence) is een universele behoefte. Verbinding, acceptatie, gehoord worden, community, respect, steun, empathie, liefde. Het zijn behoeften waarbij we anderen nodig hebben om die te vervullen. Als in het verleden ons vertrouwen geschaad is dan kan het moeilijk zijn om jezelf toe te staan om deze behoefte te erkennen. Afhankelijkheid kan heel eng zijn. Het vraagt kwetsbaarheid.

Mijn eerste associatie met het woord kwetsbaarheid is die met zwakheid. En bij afhankelijkheid denk ik aan behoeftig zijn. Anderen nodig hebben. Toch ervaar ik ook meer en meer in mijn leven dat wanneer ik mij eerlijk en kwetsbaar kan uiten, anderen daarop reageren door bij te willen dragen aan mij. Ik ervaar dan meer steun dan wanneer ik het zelf maar weer oplos, omdat hulp vragen zo eng is.

Ergens in mijn leven heb ik een beperkende overtuiging geformuleerd dat je maar beter geen hulp kunt vragen. Als kind liep ik van huis weg naar mijn vader die aan de andere kant van de stad met zijn nieuwe vrouw woonde. Maar die vertelde me dat ik niet bij hem kon wonen en bracht mij weer terug naar mijn moeder. Niet alleen kreeg ik niet de hulp die ik zocht, nu kwam er ook nog schaamte en afwijzing bij. Zo ontstond er dus een verhaal getiteld: “Steun zoeken is vragen om problemen”. Een overtuiging die vooral de kop op steekt wanneer ik mij wat gestressd en wiebelig voel. Ik heb er geen enkel probleem mee om de weg te vragen als ik verdwaald ben (in tegenstelling tot mijn man 😉 ) dus kan best hulp vragen. Maar wanneer ik emotioneel een beetje in de knoop zit dan durf ik ineens niet meer. “Je moet sterk zijn, niet laten zien dat je het zwaar hebt.” , “Doe het maar liever alleen, dan hoeft ook niemand er wat voor terug straks.”,  “Niemand zit te wachten op je zielige verhalen, wat schiet je nu op met empathie.”, “Je moet inmiddels toch al wel zelf weer in verbinding met jezelf kunnen komen.” En zo heb ik nog oneindig veel varianten van jakhalzen waarin deze overtuiging zich manifesteert. En zo kom ik dan, op de momenten dat ik het het hardste nodig heb, toch niet tot zelfcompassie of het vragen om empathie.

Wat mij helpt om dit te doorbreken is het zorgen voor mijn behoefte aan veiligheid. Verbinding kan alleen ontstaan als er kwetsbaarheid is, en om kwetsbaar te kunnen zijn is veiligheid nodig. Verbinding = Veiligheid + Kwetsbaarheid. Het besef van deze formule, de heilige drie-eenheid geeft mij vaak een “Oh ja!” moment en herinnert mij eraan dat er veel strategieën mogelijk zijn om veiligheid voor mijzelf te creëren. Veiligheid betekent voor mij: vertrouwen dat de ander bij mijn verhaal kan blijven zonder te gaan oordelen of oplossen. Het helpt mij dus te weten dat degene waarmee ik verbinding zoek getraind is in de kunst van empatisch luisteren. En ik wil erop kunnen vertrouwen dat die ander ook ruimte heeft om naar mijn verhaal te luisteren. Hiervoor zorg ik bijvoorbeeld door eerlijk te uiten dat ik het eng vind om tijd en ruimte te vragen voor mijzelf en dan te verzoeken aan de ander om eerst te checken of die wel echt met 100% Ja naar mij kan luisteren op dit moment. En anders ga ik op zoek naar iemand anders die naar mij wil luisteren. Of ik kies om mijn verhaal pas te delen in een context waarbij ik weet dat iedereen bereid is om met kwetsbaarheid en veiligheid in verbinding te gaan. Zoals mijn oefengroep of tijdens een training of workshop. Of door een privé sessie te boeken, het voelt voor mij prettiger om tijd voor mijzelf te vragen als ik ervoor iets voor terug kan geven. En dat hoeft niet altijd geld te zijn. Als ik zelf nog ruimte heb om ook empatisch naar de ander te kunnen luisteren, kan ik ook een uitwisseling met gesloten beurzen voorstellen en empathie buddies worden.

Straks vertrek ik met mijn gezin op vakantie. Het inpakken, plannen, samen afstemming zoeken over hoe en wat geeft me nu al stress. En daarin voel ik die onderlinge afhankelijkheid weer. Juist in liefdesrelaties vind ik het zo eng om kwetsbaar te zijn. Maar tijdens een vakantie heb ik nu juist mijn man harder nodig om harmonie en verbinding in ons gezin te houden dan wanneer ik alles alleen rooi met mijn jongens. En zijn mijn empathie buddies wat minder makkelijk bereikbaar. Wat me dus weer een kans geeft om te oefenen in kwetsbaarheid. Om ook binnen mijn gezin meer steun te vinden, gehoord te worden, de verbinding te zoeken, te werken aan een sfeer van vertrouwen. Ik vind het spannend. En ik heb er heel veel zin in.

 
Tip:
Sta deze week eens stil bij wat onderlinge afhankelijkheid voor jou betekent. Hoe geef je invulling aan jouw behoefte aan verbinding, acceptatie, gehoord worden, steun en empathie?

Ik ben erg benieuwd wat je ontdekt. Hoe spelen deze behoeften zich uit in jouw dagelijkse leven? Heb je een vraag over dit onderwerp of wil je er iets over kwijt? Laat het me weten hieronder (⇓) in een reactie!