12931106_1172127376132703_1978409820148315946_nIn april was er in de Centrale Bibliotheek van Rotterdam een tentoonstelling over verticale steden. Met modellen van imposante bestaande of nooit gebouwde megaconstructies. De Eiffeltoren, de Burj al Arab, de Twin Towers en meer van die zo bekende, markante gebouwen. En er stond één gebouw tussen dat in het bijzonder mijn jongste zoon zijn aandacht trok.

“Kijk eens wat een mooi kasteel mama!”
“Wil je daar naartoe Bence?”
“Ja!”
“Ok, binnenkort.”

Ik had zelf ook nog nooit Barçelona bezocht en was ook best nieuwsgierig naar de Sagrada Família. En nog geen 2 dagen later lag ik ’s nachts wakker, ging wat Facebooken en toen kwam er een fantastische aanbieding voorbij. En zo ging ik de afgelopen week met mijn gezin een weekje naar de Costa Brava voor de prijs van een stedentrip. Ik heb veel prachtige momenten gedeeld met hen in die korte tijd. En ben erg geraakt door hoe het voor mijn kinderen was, hun reacties te ontvangen op wat ze meemaakten op deze reis die helemaal door henzelf was geinspireerd. Hieronder volgt één zo’n inspirerend moment waarin ik dacht mijn zoon iets interessants te vertellen en geheel onverwacht juist van hem een les leerde over gelijkwaardigheid.

Geeft niet mama…
Bence heeft een bakje met frambozen door de brandschone huurauto gegooid en ik ben boos. Ik mopper er op los. Bence maakt beteuterd zijn gordel vast en begint ineens een heel verhaal over dat kindje, weet je nog mama, die zei dat iedereen lief met mekaar moest zijn…

Nu ben ik ook nog in de war en geagiteerd.
“Welk kind heb je het nou weer over, ik snap het niet. Wanneer was dat gebeurd dan?
“Nou dat we niet boos op mekaar zouden zijn want ze hadden hem doodgemaakt weet je nog mama?”
“…”

Er valt een kwartje.
“Denk jij soms aan het standbeeld op die begraafplaats die we bezochten en het verhaal dat ik vertelde over waarom ze hem zo aan het kruis hadden gehangen?”
“Ja!”
“…”

Ik smelt.
“Ja schat, je hebt gelijk, we hadden beloofd om lief voor elkaar te zijn zoals Jezus ons toewenste. Het spijt mij dat ik zo boos deed, ik was bezorgd om de borg van de auto, niet boos op jou.”
“Het geeft niet hoor mama, ik zal je wel helpen herinneren.”

13537545_1223135204365253_2426227644471421144_n 13512169_1223785997633507_2037813500318303249_n 13528914_1223786027633504_834329131960304300_n

Een les over gelijkwaardigheid
De dag na dit gesprek vraagt Bence om weer de begraafplaats in Tossa de Mar te bezoeken om het ook aan zijn broer te kunnen laten zien. Hij heeft de hele uitleg die ik tussen neus en lippen door gegeven had tijdens ons eerste ongeplande bezoek aan deze plek aan Thibo doorverteld. Zo mooi om te horen wat er allemaal is blijven hangen van wat ik had geantwoord op zijn vragen. Ik was vooral verrast en ontroerd dat hetgeen ik verteld had over dat “de bazen Jezus doodmaakten omdat als iedereen lief is met elkaar er geen baas meer nodig is” had onthouden. En blij en dankbaar om te merken dat hij deze ‘les’ over gelijkwaardigheid zo ter harte heeft genomen en mij eraan durfde te herinneren op het moment dat ik weer eens verviel in denken dat ik de baas moet spelen als er iets niet naar mijn zin gaat…